Het Zwangercafe Waar de verhalen gedeeld mogen worden
đ€ Een groep zwangere vrouwen die elkaar niet kenden⊠en toch ontstond er verbinding
Afgelopen woensdag was de eerste Nederlandstalige Zwangercafé-avond bij Praktijk Bloei in Haarlem.
En eerlijk gezegd? Ik was nieuwsgierig en enthousiast.
Ik wist natuurlijk wat ik voor ogen had met deze avond. Een plek creëren waar zwangere vrouwen elkaar écht ontmoeten. Niet alleen via een WhatsApp-groepje of social media, maar gewoon samen in één ruimte. Elkaar aankijken, naar elkaar luisteren en vooral: de ruimte krijgen om iets te delen in de groep.
Ik werd verblijd met een groep zwangeren waarvan er een aantal ongeveer in dezelfde wangerschaps weken zitten. EĂ©n was nog maar pril zwanger en een was net over de helft en al duidelijk zichtbaar zwanger.
De start was een tafel vol lekkers, iets te eten en te drinken en de tijd om een beetje aan elkaar te wennen.
Alle dames waren er helemaal klaar voor toen het tijd was om de zwangercirkel te openen. De spelregels van deze cirkel van de avond uitgelegd.
Het eerste gedeelte van de avond is voor de cirkel met het delen van de verhalen. Een vorm die voor de meeste nieuw was. Ik vertelde vooraf dat de stilte die tussen het delen van de verhalen vallen, misschien een beetje ongemakkelijk kunnen voelen.
De stiltes die vallen zijn er om een reden, en dat is de stilte gebruiken om een stukje meer naar binnen te gaan. In contact komen met het voelen in je lijf. Dat lukt ons tegenwoordig niet zo makkelijk om om te gaan met stilte en aandacht geven aan wat we voelen. Dat zijn we in onze huidige maatschappij niet gewend.
Je hoeft niet meteen te weten wat je moet zeggen, je mag het laten ontstaan.
Je mag eerst gewoon luisteren, en dat gebeurde ook.
Twee vrouwen besloten bij hun eerste ronde nog even over te slaan. Ook helemaal ok, bijzonder om te zien dat aan het eind deze vrouwen wel iets gingen delen. En zo werkt het in een cirkel als deze, je mag een beetje aftasten, afkijken en aankijken.
Daar gebeurde iets heel belangrijks.
Er was blijkbaar genoeg veiligheid ontstaan om alsnog te zeggen: nu wil ik wel.
Van een eerste voorzichtige ronde naar vrijuit praten Nadat iedereen iets heeft kunnen delen, hadden we een pauze.
De sfeer veranderde direct in een echt café (metaforisch gesproken)
Daar waar het eerste gedeelte wat serieuzer en misschien zelfs een beetje spannend was, ontstond er ineens een hoop gezelligheid.
Er werd gelachen, gekletst, vragen gesteld aan elkaar, dat verliep heel gemakkelijk.
En dat vind ik nu zo bijzonder aan vrouwen bij elkaar brengen, je hoeft elkaar niet te kennen om herkenning te vinden en nieuwe ontmoetingen aan te gaan.
Er werd gesproken over hoe je post-partumcare kan verzorgen ook al woont familie ver en hoe moeilijk en lastig te accepteren dat soms kan zijn. Met de consequenties wanneer je zo graag een mooie, gezonde verbinding met de grootouders wilt opbouwen. Er werd gesproken over het ouderschap.
Hoe doe je dat eigenlijk goed? want je wilt het natuurlijk heel erg goed doen.
Hoe word je een "goede ouder?"
En ook over de spannende vraag die veel vrouwen waarschijnlijk herkennen:
Hoe gaat mijn leven eruitzien als mijn baby er straks is?
Kun je nog spontaan de deur uit? Blijf je je vrienden zien?, Neem je je baby mee in je sociale leven?, of stopt dit?, En wat betekent dat allemaal voor je relatie?
Geen theoretische vragen.
Gewoon echte vragen die op dit moment bij deze vrouwen leefden.
đ€ Verbinding met je baby Ă©n met elkaar
Het mini-thema van deze avond was verbinding.
Daarom heb ik naast de gesprekken ook interactieve momenten ingebracht.
Ik liet met babypoppen zien wat huid-op-huidcontact kan betekenen en het belang ervan en vertelde over het eerste belangrijke contactmoment na de geboorte, de golden hour.
Daarna liet ik de vrouwen kennismaken met de Rebozodoek en gaf ik een korte demonstratie van een techniek die ontspanning tussen de weeen brengt.
Ik had een aantal notitieboekjes op tafel gelegd en iedereen uitgenodigd om dingen die ze interessant vonden op te schrijven.
Want ik wil niet dat ze alleen luisteren,Ik wil graag dat ze ervaren, nadenken, vragen stellen en iets meenemen naar huis.
We spraken ook over iets wat ik heel belangrijk vind:
Samenzorg in plaats van alleen maar zelfzorg.
Hoe kun je je eigenlijk al vóór de geboorte voorbereiden op samenzorg?
En waar bestaat die samenzorg dan uit?
Dat leverde mooie gesprekken op.
Ik had vooraf ook uitgelegd dat de eerste keer misschien nog niet het moment is waarop je je meest kwetsbare verhaal met vrouwen die je net hebt ontmoet wilt delen.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Er is geen doel om emoties te moeten laten zien.
Het doel is dat er ruimte is.
Ruimte om te delen als je wilt.
Ruimte om te luisteren.
En ruimte om gewoon aanwezig te zijn.
Wie weet wat er gebeurt wanneer deze vrouwen elkaar nog een paar keer ontmoeten.
Want vertrouwen heeft tijd nodig.
âWat heb ik enorm genoten van deze avond.â
Aan het einde van de avond kreeg ik een reactie die mij echt raakte.
Een zwangere zei:
âWat heb ik enorm genoten en wat een fijne praktische informatie heb ik gekregen. Echt iets om over na te denken waar ik anders niet mee bezig zou zijn geweest. Ik vond het interactieve heel prettig.â
En later kreeg ik nog een andere reactie:
âMag ik je bedanken voor deze zeer bijzondere avond?â
Ja...
Dan kan mijn hele avond niet meer stuk.
Ik stond daar aan het einde van de avond met alle zwangeren die elkaar een paar uur eerder nog helemaal niet kenden.
En ze gingen naar huis met een tas vol informatie, nieuwe inzichten en hopelijk ook het gevoel:
ik ben niet alleen.
đż Ik ben een trotse host
Deze avond heeft mij ook iets geleerd.
Dat ik nog meer mag vertrouwen op mijn eigen expertise en intuĂŻtie.
Dat er daadwerkelijk behoefte is aan deze vorm van verbinding.
Echte verbinding. In het echte leven.
Niet alleen online.
Ik geloof dat we daar als zwangere vrouwen enorm veel aan kunnen hebben.
Dat je iemand tegenover je hebt zitten die zegt:
âOh ja⊠dat herken ik.â
En dat je dan ineens weet:
ik ben niet de enige.
Er is nog veel te ontdekken met deze Zwangercirkel.
We zijn eigenlijk nog maar net begonnen.
En misschien is dat wel het leukste.
We gaan samen ontdekken wat er ontstaat wanneer vrouwen die elkaar niet kennen, de tijd en ruimte krijgen om elkaar Ă©cht te ontmoeten.
Ik ben in ieder geval een trotse host van het ZwangercafĂ© en MamacafĂ©. đ€
Liefs,
Joyce
